पसारा !

पसारा !

कधीच हा जन्म खाक सारा झाला !
तरी कुठे गार हा निखारा झाला ?

नकोस काढू पुन्हा फुलांच्या गोष्टी
पहा, पुन्हा हा उदास वारा झाला !

कुणास आता तुझी न वाटे भीती...
तुझा कशाने कमी दरारा झाला ?

समीप येऊ न दें कुण्या लाटेला...
असा कसा कोरडा किनारा झाला ?

जरा कुठे काढले न डोके वर मी
कुणाकुणाचा कुठून मारा झाला !

दिली न वेळेवरी कुणाला ओ मी
कधी न माझा पुन्हा पुकारा झाला !

उगीच मी काळजी जिण्याची केली
कसाबसा शेवटी गुजारा झाला !

पुन्हा अचानक भरून आले डोळे...
पुन्हा अचानक धुरकट तारा झाला !

नको नको ते विचार वाढत गेले...
मनात माझ्या किती पसारा झाला !

- प्रदीप कुलकर्णी