स्वीकारले

जीवनाला मी कुठे नाकारले ?
ते जसे आले तसे स्वीकारले

मैफलींवर जीव होता टाकला
एकटेपणही कुठे झिडकारले ?

स्वाभिमानी मी तयांना बोचलो
हाय ! सर्वांनी मला धिक्कारले

येत नव्हती कुंचल्याची मज कला
चित्र मी शब्दांतुनी साकारले

खीर जितक्या आवडीने चाटली
चाखले तितक्या चवीने कारले

कौल, माती, गवत-नाही घेतले
सदन स्वप्नांनीच मी शाकारले

एक हलकासाच होता स्पर्श तो..
...देहतंबोरे किती झंकारले !