तू

बोलशी खोटे जरी तू
दे दिलासे मज तरी तू

छत न मी शाकारलेले
थांब ना, थोडे सरी तू

चिंततो वाईट माझे
रे मना, माझा अरी तू

यातने गोंजारले मी
मागल्यापेक्षा बरी तू

भाग्य भाळी, रेघ हाती
हे खरे का ही खरी तू ?

वेदना, चिंता हजारो
जीवना शरपंजरी तू

धीर दे दु:खास जात्या
सल बनून मित्रा उरी तू

काल ते अन आजचे हे
सांधशील कसा दरी तू ?

तू न राधा, तू न मीरा
हो हरीची बासरी तू

जी क्षणी बदलेल जग हे
बोल गझले, ती परी तू

बघ नको, रस्त्यात भेटू
ये सरळ मरणा घरी तू