उस्ताद

उस्ताद

द्यायची राहून गेली दाद तेव्हा
घेतला होता कुठे आस्वाद तेव्हा!

तू जराही ऐकले नाहीस माझे
रंगली होतीस तू की वाद तेव्हा?

उजळलेल्या झोपड्यांची रोषणाई
पेटले होते कुठे प्रासाद तेव्हा?

धूर्त वारा लागला कानास माझ्या
ऐकली नाही तुझी मी साद तेव्हा

सांगतो, ऐका! लबाडी लांडग्याची
माणसे नव्हती बरे वस्ताद तेव्हा!

पंख मोठे काय फुटले कल्पनेला
हाय! सारे शब्द झाले बाद तेव्हा  

गायचो मी चुंबनांची गोड गाणी
लागला ओठास होता नाद तेव्हा

जमवले होते जरी मी भाट सारे
व्हायचे होते मला उस्ताद तेव्हा!

ही गझल फार आधी लिहिली होती आणि इतरत्र प्रकाशित केल्याचे आठवते आहे. आज आठवली आणिइथे द्यावीशी वाटली.