नकोशी

का असे होते कधी की मी मला होते नकोशी?
का जिवाच्या पार सलते गूढ अतृप्ती, असोशी?

मोकळे आभाळ, स्वच्छंदी भरारी पाखरांची,
कापलेले पंख माझे, कैद मी माझ्याच कोषी

तो तुला नेईल मुक्कामी तुझा होऊन साथी,
वाट चुकलेल्या प्रवाशा, का असा अस्वस्थ होशी?

कोण तू? का व्यर्थ ताठा? काय तू देशी कुणाला?
देतसे जो चोच, तो चाराहि देई, तोच पोशी

ऐन बहरातून माझी वाट ओलांडून गेला,
हा वसंताचा गुन्हा की झोपलेले दैव दोषी?