जायला हवे !

.................................................
...जायला हवे !
.................................................

मन विसकटून, चुरगळून जायला हवे !
जगणे जरा तरी मळून जायला हवे !

हे दोन-चार कोरडे तरंग तेच ते ...
सारे तळेच खळबळून जायला हवे !

नक्की कधीतरी जमेल...आज ना उद्या...
फुलल्याविनाच दरवळून जायला हवे !

माझे तुझ्याविना न पान हालते जरी...
मी एकटेच सळसळून जायला हवे !

हे रोजचे जिणे नव्हे जिणे; तुरुंग हा...
आता इथून मज पळून जायला हवे !

ताटातुटीत ज्यास हे जमेल तो खरा...!
मागे न पाहता वळून जायला हवे !

येते कधी तरी अजूनही तरंगुनी...
माझ्यात दुःख विरघळून जायला हवे !!

हा देह पापशून्य व्हायचा कधी ? कसा?
आता किती, कसे जळून जायला हवे ?

मी-तू किती उजेड पाडला तसा इथे ?
आता मला-तुला ढळून जायला हवे !

- प्रदीप कुलकर्णी