शब्द ठेचाळतो...

.........................
शब्द ठेचाळतो...
.........................

उंबऱ्याशी तुझ्या जीव घोटाळतो !
याचसाठी तुझी वाट मी टाळतो !

शब्द देऊन विसरून जातेस तू...
शब्द नाही दिला मी, तरी पाळतो !

दुःख नाहीच ते मानतो दुःख मी
कोरडी कोरडी आसवे ढाळतो !

लागते सावरावेच ना शेवटी ?
तोल जाता, मला मीच सांभाळतो !

तीच ती ही कथा ! तीच ती ही व्यथा !
सांगतो रोज मी ! रोज कंटाळतो !

बंद दारापुढे थांबतो रोज मी...
वाट पाहून पाहून ओशाळतो !

कीव माझी न वाटो जगाला, तुला...
जीव हा आतल्या आत मी जाळतो !

रोज उमलून येतेस तू अंतरी...
मोगरा रोज रक्तात गंधाळतो !!

भूतकाळात हिंडून येतो जरा...
रोज पत्रे जुनी मी तुझी चाळतो !

सापडूही नये मी कुणाला कुठे...
मी लपाया असे गाव धुंडाळतो !

भेटलेला मुका एक रस्त्यावरी
रोज स्वप्नात येऊन किंचाळतो !

सांज कलते जशी...या मनाच्या बनी
सावळा सावळा सूर रेंगाळतो !

आज सूर्यावरी वेळ आली अशी...
आरती काजव्यालाच ओवाळतो !

वाट सोपी न कविते, तुझी एवढी...
शब्द ठेचाळतो ! अर्थ रक्ताळतो !!

- प्रदीप कुलकर्णी