समज

मी मनी राखून होतो तप्त गोळा..
पण जगाला भासलो मी फक्त भोळा

चित्र माझे काढुनी ते श्रेष्ठ झाले..
अन् पुन्हा तो फिरविला त्यांनीच बोळा

ते जटायूचे स्मरण करण्यास आले
ठेविला पंखांवरी माझ्याच डोळा

आठवे प्रीती कुणाला सांजवेळी..
नेमका तेंव्हा असे मी विसरभोळा

आसुडे पाठीवरी घेऊन आता..
अश्रु करती साजरा हा बैलपोळा

मास फुलवी चंद्रही जितक्या कलांनी
फुलव तू ही लागले जे वर्ष सोळा

टीप : काही दिवसांपूर्वीच तयार झालेली ही गझल काही कारणाने देऊ शकलो नव्हतो. केदारच्या गझलेने आठवण झाली.