कधीतरी चांदण्यात दोघे....

............................................... 
 कधीतरी चांदण्यात दोघे....
...............................................

कधीतरी चांदण्यात दोघे फिरायला जाऊ !
पुन्हा जुना काळ आपला तो स्मरायला जाऊ !

निघू चला साचलेपणाच्या पलीकडे आता...
चला कपारीत डोंगराच्या झरायला जाऊ !

खरेच रेखाटलेस हे चित्र तू कुणासाठी ?  
उगीच का  रंग त्यात माझे भरायला जाऊ ?

तुझ्या हिशेबी तरी तसा मी कधी कुठे होतो ?
उगीच का हातचा तुझा मी धरायला जाऊ ?

नको मना, एकटेपणाचा तुरुंग एकाकी....
फिरून गर्दीत भोवतीच्या शिरायला जाऊ... !

तिथे शहाणे बरेच होते करायला चर्चा...
उगीच  वेडा तिथे कशाला ठरायला जाऊ ?

सवंगडी एकही न माझा हयात गावी त्या ...
कुणास भेटू ? तिथे कशाला मरायला जाऊ ?

इथेच आहे बरा उभा मी...उभाच राहू द्या...
पुढे कशाला फिरून मागे सरायला जाऊ ?

पुन्हा झुगारून सर्व रीती, रिवाज दुनियेचे....
पुन्हा नको ते, नको नको ते, करायला जाऊ...!!

- प्रदीप कुलकर्णी