गझल

वाटले सरली प्रतिक्षा भेटलीस तेंव्हा
अन् सुरू झाली परीक्षा बोललीस तेंव्हा

मापही पडले थिटे की लाजले कळेना
अंतरे अपुल्या मनाची मोजलीस तेंव्हा

सर्व सांभाळून होतो आजही तसे, पण...
काळजाचा तोल गेला लाजलीस तेंव्हा

झाकलेली मूठसुद्धा वाटली हवीशी
थाप प्रेमाच्या भुकेची मारलीस तेंव्हा

तीर अलगद काळजाच्या आरपार गेला
फक्त माझ्या चाहुलीने

ह्या मनाचे, दुश्मनाचे काय करावे ?
ज़ख्म ओली ठेवते हे, काय करावे ?.....

आज त्याचे पंख त्याला काम न येई
पाखरु हे कैद झाले काय करावे ?.....

रोज का रे जीव माझा व्याकुळ होतो ?
बाण त्याचे मौज देई काय करावे.....

पारध्याचे नाव का बदनाम असे हे / ( असावे

वाशी येथिल एक गझलकार विनायक (अण्णा ) त्रिभुवन यांची मला भावलेली एक रचना .........

तू जरी खाशी तुपाशी
ना इथे मी ही उपाशी

भावनेचा मी भुकेला
भाळलो नाही रुपाशी

जोंधळ्यासाठी उभा मी
काय घेणे त्या सुपाशी?

दंगलो होतो तुझ्याशी
नादलो ना घुंगराशी

या सुगंधी चंदनाने
का जळावे त्या धुपाशी?

का

प्रश्न जगाला, काय काय मी करतो सध्या...
पतंगापरी हवेत मीही उडतो सध्या!

जन म्हणती हे' "शिंगे फुटली तुजला बेट्या"..
आरशातही पाहण्यास मी डरतो सध्या!

दुकानांवरी पुन्हा मराठी दिसती पाट्या
मराठीसही 'भाव' पुरेसा मिळतो सध्या!

फूलपाखरी जिणे जाहले नकोनकोसे
सुगंधातही जीव किती घुसमटतो सध्या..!

तुझ्या आठवांचे कोळिष्टक अवतीभवती..
सुटू पाहतो तसा

कंटाळा यावा इतका उत्साह कुणाला आहे?
कंटाळ्याचाही आता कंटाळा आला आहे

ही लाजत लाजत हसते ती केस विंचरत बघते
प्रत्येक कुटुंबाचा मी अर्धा घरवाला आहे

मृत्यूचा खमंग दरवळ हृदयाला पाणी सुटले
सध्याचे जीवन म्हणजे नुसताच मसाला आहे

रस्त्यावर अस्तित्वाला मी कडेकडेने नेतो
हा पुढे निघाला आहे तो पुढे निघाला आहे

***************************
***************************

मंत्रात गोठले साक्षात्कार नाटकी
दैवात गुंतलेले सुविचार नाटकी

आहेच मृत्युपंथी विवेक मानवाचा
धर्मास पोसणारे यल्गार नाटकी

कर्मास बांधलेले आयुष्य माग तू..
निर्जीव पत्थरांचे संस्कार नाटकी

घेऊन सात फेरे जगणे महान पण..
नेपथ्य देखणे अन उपचार नाटकी

दानात कुंडले अन युध्हात मातही
ग्रंथात नांदणारे अवतार नाटकी

रमला जरी इथे

वदंता वाटते आता.. कहाणी जी खरी होती
कधीकाळी इथे प्रत्येक गावी पंढरी होती

तुझ्या माझ्यातले नाते जरासे वेगळे होते
जवळ होतो तरी.. दोघांमधे कायम दरी होती

तसा नव्हताच रस्ता वाकडा अन खाच-खळग्यांचा
अरे पायातली चप्पल.. जराशी चावरी होती

तुझ्या श्वासातले आव्हान इतके वादळी होते
किनारा सोडुनी नौका बुडाली सागरी होती

==========================

इतके दव त्या रस्त्यावरती पडले होते...
नक्की तेथे रात्री कोणी रडले होते ! *

बर्‍याच वर्षानंतर भेटुन जाणवले की
बरेच काही मधल्या काळी घडले होते !

तिला मनाचे हिरमुसलेपण ऐकवले मी,
काही मिसरे फार तिला आवडले होते !

एक उन्हाची तिरीप रस्ता चुकली होती
बाकी आयुष्यात धुके बागडले होते

कशी अंकुरावीत आता बियाणे?

भुईला दिली ओल नाही ढगाने
कशी अंकुरावीत आता बियाणे?

दशा लोंबतांना तिच्या लक्तरांच्या
कुणी का हसावे? कुबेराप्रमाणे

दगाबाज झाले तुझे शब्द सारे
अता हे फ़ुकाचे कशाला बहाणे?

निखारे विझूनी कशी राख झाली?
अता चेतवू मी मशाली कशाने?

तिजोरी कुणाची उधळतो कुणी तो
अमर्याद झाली तयांची दुकाने

मोजकी उन्हे , मोजक्या सरी , मोजकेच वारे होते
शेवटी किती मोजले तरी मोजकेच सारे होते

पाहिले तिने , गूढ हासली , मान डोलली थोडीशी
हे जुनेच होते नकार की हे नवे इशारे होते

कालही तुझ्या बरसण्यामधे आलबेल नव्हते सारे
कालही तुझ्या पावसातले दोन थेंब खारे होते

मस्तकी टिळा लावला