नको नको त्या शंका मजला शहर विचारत होते

नको नको त्या शंका मजला शहर विचारत होते
खुले खुले रस्ते होते पण धक्के लागत होते

उगाच का दवबिंदू सगळे खिन्न थरारत होते !
कुठेतरी डोळ्यात रात्रभर अश्रू जागत होते

आधी केला जप्त चेहरा माझा त्याने, नंतर
शहर माझियापाशी माझी ओळख मागत होते

कुणीतरी बाहेर असे जे धीर देउनी गेले
कुणीतरी अंतरी असे जे शंका काढत होते

ते तर होते आपलेच घर लागली ज्याला
तेही होते आपलेच जे आगी लावत होते

एक कुणी दैवी कोलाहल अवतरलेला आहे
महान बहिरे पुढ्यात त्याच्या डोके टेकत होते

तिकडे गेले होते त्यांची वाफच झाली नाही
आणि इकडे होते त्यांचे झरेच आटत होते

--चंद्रशेखर सानेकर.

(साक्षात, जाफेमा, २००७)