तरही गझल

हसलास किती मज सांग जरा
क्षण एक पुरे जगण्यास खरा

सुचतील मला तितक्या गझला
छळ ती ल मला जितक्या नजरा

जगणार किती मरणार किती
सुटली न कुणा बघ येरझ रा

फसवे असणे फसवे नसणे
जगण्यात तुझा नखरा न खरा

सरणा वर ही दरवळ दरवळ
जगणेच जणू गजरा गजरा
मयुरेश साने...३०-औग-११

गृहस्थाश्रमालाच वैरागतो मी
जगावेगळे मागणे मागतो मी

भिती वाटते या जगाची कश्याने?
जिथे झोप घ्यावी,तिथे जागतो मी

कुणाचे कधी फार ऐकून घेतो
कधी वाटले तोफही डागतो मी

मला वेदने का अशी गाठते तू?
तुझा सांग ना काय गे लागतो मी?

कधी सौम्य वागायचो मीहि आता
जशाला तसे तेवढे वागतो मी

सरहदी का शोधती मग झुंजण्याची कारणे? (तरही)

अंतरीचा घाव ताजा गंधण्याची कारणे,
काय होती वेदना आनंदण्याची कारणे ?

साजणाचे भास होते की सुखाचे चांदणे...
मध्यराती रोमरोमी धुंदण्याची कारणे

चांदण्याची रात्र जेव्हा मीलना खोळंबते...
लागती का हात-हाती गुंफ़ण्याची कारणे?

खेळता का डाव अर्धा, व्यर्थ वाटू लागतो....
रास्त जर होती मनाच्या गुंतण्याची

*

खोल खोल आतवर तुझी नजर
गुंतले जिच्यात मी निमीषभर

आर्जवे खट्याळ पाहण्यातली
का करी अजाणता मनात घर ?

थोपवू नको विजेस वादळा
हाय! मी उभी जळेन फ़ारतर

नेमकाच प्रश्न टाळलास तू
बोललो जरी बरेच आजवर

शांतता टिकेल का घरी सख्या,
संशयास मानशील मित्र जर

निर्विवाद लाव सोक्षमोक्ष तू
धिंड

मायबोलीवर कैलास गायकवाड ह्यांनी दिलेल्या

'खोल खोल आतवर तुझी नजर' ह्या मिसर्‍यावर रचलेली गझल

खोल खोल आतवर तुझी नजर
काळजास पाडते अजून घर

एवढा उगाच का चढेल ज्वर?
खोल खोल आतवर तुझी नजर

घाव हा तुझा तसा जुनाच पण
आजही जखम तशीच... ओलसर

एक तर उधार चेहरा तुझा
त्यात लिंपले

जखमा जुन्या (गझल )

का मोगरा उशाला, तू माळतेस आता
काळीज आठवांनी, का जाळतेस आता

मोडून स्वप्न सारी ती रात रंगलेली
त्या काजळी सुखांना का भाळतेस आता

गेला निघून गेला तांडा नव्या दिशेला
त्याच्या खुणा कशाला सांभाळतेस आता

काळास दोष नाही वेळाच थांबलेल्या
का जाहल्या चुकांना मग चाळतेस आता

सारे

मायबोलीवर डॉ. कैलास ह्यांनी दिलेल्या मिसर्‍यावर लिहीलेली ही तरही गझल

लढेन षड्रिपुंसवे किमान एकदा तरी
ठरेन या जगात मी महान एकदा तरी

पहाड, जंगले, नद्या उदास सर्व भासती
वळून पाहशील का निदान एकदा तरी?

ढगांवरी जळून चंद्र, वायुला विचारतो
'मिळेल का मला तुझे विमान एकदा तरी?'

मदार केवढी तुझी उधार

हसण्यात काय मोठे, का रे रडू नये?
वादात या कुणीही सहसा पडू नये...

जगण्यात अर्थ नाही मृत्यो तुझ्याविना,
सहवास मात्र माझा तुज आवडू नये...

आहे तुझाच वेडा, बदनाम जाहलो
प्रीती सखे मलाही का परवडू नये...?

उठती मनात नाना लहरी नव्याजुन्या
सवयी मनास आता जहरी जडू नये..

नादान भावनांचे गुंते पुरे

येते मनात ते का सारे घडू नये?
वादात या कुणीही सहसा पडू नये

वाटा नव्या जगाच्या हाकारती मला,
पाऊल टाकले ते जागी अडू नये!

आनंदसोहळ्याला हे दार वर्ज्य का?
का नौबती सुखाच्या येथे झडू नये?

गालास तीट काळी, आसू तसे हवे,
वाहून जन्म जावा, इतके रडू नये!

त्याच्याविना जरी मी

तुझा दोष नाही !!

जरी कुंकवाचीच अंतीम कक्षा, तुझा दोष नाही !
गळा पोत काळी रुळे... हीच शिक्षा, तुझा दोष नाही !!

कुणी बोट दावी, कुणी बोलुनी होय नामानिराळा,
(तुझ्या पावित्र्याचीच अग्नीपरिक्षा, तुझा दोष नाही !!)

कुठे बाळ-श्रावण? कधी सर्प जागे पिलेल्या दुधाला?
तुझ्या पाझराचा सदा भार वक्षा, तुझा दोष