तरही गझल

श्वास माझे सांगती मी पाहिजे थांबायला
थांबणे सोसेल तोवर लागते चालायला

पाहिले होते तुला आलीस मग स्वप्नात तू
स्वप्नपुर्ती ध्येय झाले लागले जागायला

घेतले जेव्हा कडेवर "पांगळे" से दुखः मी
ते पहा ना ! सूख माझे लागले रांगायला

लागला मतितार्थ गीतेचा मला "तो" - हा - असा
भोग सारे भोगतो

माझ्याच आरशाला "मी" आवडू नये ?
वादात या कुणीही सहसा पडू नये !

हासून हुंदक्यांना मी टाळले जरी
काहूर आसवांचे दडता दडू नये ?

जेव्हा फुला प्रमाणे - स्पर्शेन मी तुला !
काटा बनून कोणी तेव्हा नडू नये !

येऊ नकाच कोणी - मागायला मते !
दारात दु:खीतांच्या कोणी रडू

बोलू नकोस काही - समजून घे इशारे !
ये ना मिठीत माझ्या ! दे अंगावरी शहारे !

रेंगाळते कशाला ? ये ना ! निघून आता !
विझवून जा उरीचे - ते श्वास पेटणारे !

अत्ता मला समजले का ? फुलती कळ्या खुळ्या !
भेटीस सज्ज अपुल्या झाले गुलाब सारे

चालण्याचे दु:ख जोवर लागते विसरायला
थांबणे सोसेल तोवर लागते चालायला...

लाघवी भासांसवे संवेदना सुखवायला
वास्तवाचे पाश ते मग लागती जाचायला...

लाजणार्‍या मोगर्‍याचे हासणे फसवे किती..,
लागलेला वेळ थोडा वागणे समजायला...

मी फुलांना सांगतो हे भुलवणे आता नको
त्या कळ्यांचा धीर आता लागला संपायला...

या जगाची रीत न्यारी शिकवते भोगायला
लागते

आल्या सजून राती....

स्पर्शात चांदण्यांच्या आल्या सजून राती !
देहातले दुरावे गेल्या त्यजून राती !!

हातात हात घेता,एकांत कंप पावे,
आधार तव मिठीचा घेती धजून राती !!

कल्लोळ भावनांचे ओठांवरी उमटता,
गंधाळल्या क्षणांच्या साक्षी अजून राती !!

व्याकूळते अजूनी अंगांग समर्पणासी,
माळून श्वास ताजे नटल्यात जून राती !!

स्वर्गातल्या सुखांची

खरेच का ? चांदणे तुझे- ते -मला कधी भेटणार होते !
हजार वणवे उरात माझ्या - चितेवरी पेटणार होते !

"समाज भिंती " सपाट करुनी - जरा तुझ्या अंगणात आलो !
नव्या नव्या तोरणात नटले - मला तुझे - बंद दार होते !

तुला दिली "ती" ! फुलेच नव्हती -

तुझा दोष नाही !!!

तुझ्यासारखे बघ, मलाही सुखाने जगाया न आले, तुझा दोष नाही !
तुझी होत होता, कधीही सख्या मग कुणाची न झाले, तुझा दोष नाही !!

पहाटे पहाटे धुके दाटलेल्या सराईत वाटेवरी चालताना....
उरी ठेचकाळून, त्या वेदनेने उभीशी जळाले, तुझा दोष नाही !!

सुखा गोंजराया दहाही दिशांनी लवूनी

आसवे.....
.
पापण्यांना भार झाली आसवे,
जाणतीशी....! मौन पाळी आसवे !!

काळ-वेळेची नसे यांना क्षिती,
हुंदका जाळून आली आसवे !

काळजाला काळजीचे साकडे,
काजळा वाहून काळी आसवे !

भूलथापांना अशी गेले बळी,
गोंदली तेव्हाच भाळी आसवे !

साथ देते का कुणी जन्मांतरी,
सौख्य-दु:खा फ़क्त साक्षी आसवे !

-सुप्रिया (जोशी) जाधव.

तुला रोज येतो कधीही शहारा
कसा सांग व्हावा ? नशेचा उतारा

किती ऊन सोसून मी वाट पाहू ?
तुझ्या सावली चा मला दे किनारा

बिछाना च होईल आकाश गंगा
तु ये ना जरा लाजवू शुक्र तारा

उभा जन्म काट्यात आहे तरीही
तुझी आस आहे सुगंधी फुलोरा

जरी अंगणे विस्तवाचीच माझी

मोग-याचा पसारा.....

तुला रोज येतो, कधीही शहारा !
निरखणे तुझे, रोमरोमी थरारा !!

उगाळू किती संयमी चंदनाला,
उरी स्पंदनांचा धुमसतो निखारा !!

जरी गुंगल्या चांदण्या दूर तेथे,
खुणावी कधीचा मला शुक्रतारा !!

सुगंधी बटांची नशा मैफ़िलीला,
तया चुंबितो स्वैर- बेधुंद वारा !!

नको जागणे अन नको हे उसासे,
तुझे श्वास