हझल

लगान एकदा तरी..... (हझल?)

चरेन शासकीय कुरण-रान एकदा तरी
ठरेन या जगात मी महान एकदा तरी

हरूनही रणांगणात लाभते विरत्वश्री
बनेन राजकीय पहिलवान एकदा तरी

क्षणाक्षणास भेटण्यास फ़ालतू विलंब का?
तुझ्या समोर बांधतो मकान एकदा तरी

शिकून घे धडे लढायचे हिरोकडे अता
बघून थेटरात घे लगान एकदा तरी

कधी विचारतेय

पराक्रमी असा मी

माझ्या मनात नाही, कसलाच भेद येतो
पोटात भूक त्याच्या, जेवून मीच घेतो

ना लोभ,मोह,माया, नाहीच लालसाही
उष्टे,जुने-पुराने वाटून दान देतो

त्याच्या खुजेपणावर, त्यानेच मात केली
टुणकण उडून गजरा, वेणीत खोचते तो

आधार लेखनीला खंबीर मेज आहे
सोडून मेज केवळ खुर्चीस का लढे तो?

प्रेमात सावलीच्या सुर्यास पारखा

उंदराला मांजराची साक्ष आहे
भामट्याचे चोरट्यावर लक्ष आहे

कार्यकर्ते ठेंगणे नेते खुजे पण
कीर्ती त्याची फार मोठा पक्ष आहे

धान्य हा तर दारूसाठी माल कच्चा
तुस कोंडा माणसाचे भक्ष आहे

देवघेवीचे चला बोलून टाकू
त्याचसाठी आतला हा कक्ष आहे

शोभते ओठी तुझ्या अस्सल शिवी पण
या तुझ्या हातात तर रुद्राक्ष

नेहमीपेक्षा जरा वेगळा प्रयत्न!

बरी मौनात होते मी, छळाया लागली वाणी
कधी याला, कधी त्याला सलाया लागली वाणी

तुझे ते टोमणे, ते बोचणारे बाण शब्दांचे,
गिळू बघती जरी नजरा, गिळाया लागली वाणी

तुला का भेटले नाही पिडाया आणखी कोणी?
मला खोट्या निमित्ताने पिळाया लागली वाणी

पुरे ना, आटले का सांग

म्हणाली बाटली, "तोंडास त्याच्या वास का येतो"?
सकाळी शेण खाल्ल्याचाच तो आभास का होतो?

जरा पोटात ती गेल्यावरी लाडात का येतो?
चणे, दाणे, मसाले खाउनी तो त्रास का देतो?

गुलाबी, देखण्या, भरल्या रुपावर तो फिदा होतो
जराशी बायकोची याद येता, घास का अडतो?

गटाटा ढोसतो वर पेटते का तीनदा बघतो

जे आपले त्यांनीच हो दारात लाजच काढली
ती काय झाली चूक, ह्या नादात रात्रच काढली

माझी कशी ती योग्य मापे आज त्यांनी काढली
जी मारली चप्पल मला, पायात छानच मावली

थोबाड माझे एव्हढे का आवडे त्यांना मुळी ?
की डांबराने, द्रूष्ट ती लाडात आजच काढली

गाली खळी ती पीकदाणी, पानदानच

जे आपले त्यांनीच हो चौघात लाजच काढली
ती कोणती जी चूक ह्या शोधात रात्रच काढली

माझी कशी ती योग्य मापे आज त्यांनी काढली
जी मारली चप्पल मला, पायात छानच मावली

थोबाड माझे एव्हढे का आवडे त्यांना मुळी ?
की डांबराने, द्रूष्ट ती लाडात आजच काढली

गाली खळी ती पीकदाणी, पानदानच

सांगितले मी कुणातरी की शब्दाला आकार हवा
कुण्या कवीने म्हटले मजला 'कुणाकुणाला मार हवा?'

'मीही आहे तयार' म्हटले, 'पण थोडेसे थांबा ना..'
विष काढण्याआधी जरासा नागाचा फुत्कार हवा

तिने पहावे, तिने म्हणावे किती काम सांगशी तिला?
तीच अता कंटाळुन म्हणते, 'बसण्यासाठी पार हवा'

चोरुन घेती शब्द कुणाचे अन खाऊनी जाती

कसे ठकविले जगास सार्‍या नको गर्व हा फुका
नशीब बेणे कधीतरी लावेल तुलाही थुका

खुल्या दिलाने स्वीकारूही तुमची प्रांजळ मते
चुकूनही पण नका दाखवू काव्यामधल्या चुका

जगण्यामध्ये आताशा कसलाच समन्वय नसे
म्हैस पाहिली टीव्हीवरती नाव जिचे नाजुका

पैशापुढे न झुकतो कधिही स्वाभिमान आमुचा
त्यासाठी तर आणा भरुनी डॉलरने संदुका

नवल

मध्यरात्री गाठते भलतेच बादल पाखरू
बिननियंत्रण फडफडे हे 'अ‍ॅबनॉर्मल' पाखरू

लावते कुंकू कुणाचे हे कुणी पाहू नये
पोचते भलत्याकडे घालून 'काजल' पाखरू

एक मंगळसूत्र जातो घालण्या त्याच्या गळ्या
बांधुनी घेते दुजाकडुनीच 'पायल' पाखरू

काय त्या गौरांगनांना लागले सोने असे?
आमच्या दुनियेत झाले 'हिट्ट' श्यामल पाखरू

'बेफिकिर' माझी उपेक्षा तूच बस