तरही गझल

छंद....

खरा कायद्याने मला फास होता !
अबोला क्षणाचा, जणू मास होता !!

उशाला नहाली तुझी सोडचिठ्ठी,
तुझ्या कुंतलांचा जिला वास होता !!

पहाटे पहाटे उन्हे शोध घेती,
सुन्या उंब-याला तुझा भास होता !!

जरा हालली सावली ही कुणाची ?
तुझी मुर्त की, फ़क्त आभास होता !!

सखे ऐक ना

वेड तो लावून गेला (गझल)

रात राणी चांद मागे वेड तो लावून गेला
आज सारी रात जागी तो मला भावून गेला

आठवांच्या मैफिलीने सांज होती रंगलेली
भैरवीचे सूर सारे आज तो गावून गेला

काळजाला आस लागे भावना ती पेटलेली
मोग-र्याचे भास सारे ध्यास तो दावून गेला

गूढ काळ्या सावलीने स्वप्न

जो तो पळून जातो ऐकून ही कहाणी
बाजार हा खुळ्यांचा माझी व्यथा शहाणी

हे वेड पावसाचे डोळे भरून गेले
का अंतरात माझ्या ओलावली तराणी

ओझे तुझ्या कथेचे दारास टांगलेले
ना भार काळजाला का मीच दीनवाणी

हा आरसा जिवाचा केव्हाच भंगलेला
का चेहरा तुझा तो येतो खुलून राणी

जिंकून हारण्या तो

काल माझ्या सांत्वनाला कोण तो येवून गेला
एक माझा हुंदका रे.. एक तो देवून गेला !!

हा कुणाचा हात आणी ही कुणाची आसवे रे
हाक मारू मी कशी..आवाज ही घेवून गेला !!

का घरे वाहून गेली कालच्या त्या पावसाने
का नदीचा काठ माझा कोरडा ठेवून गेला !!

पांगळी माझी व्यथा

सांगू कसे तुला मी जे अंतरात आहे
वेड्या तुझ्याचसाठी मी बंधनात आहे

देवू नये कुणाला आधार कुंपणाचा
घ्यावे टिपून सारे जे अंगणात आहे

व्याकूळ काळजाचे ते लोळ पाहताना
का वाटते असे की मी चंदनात आहे

त्या ईश्वरास ठावे तो भाव आंधळ्याचा
जोडून हात गेला जो वंदनात आहे

ही बासरी जिवाची

नेहमीचे हे तराणे तू असा टाळून गेला
पापण्यांना आसवांची तोरणे माळून गेला !!

नेहमीचा तोच तोरा तीच पुन्हा बेफिकीरी
का असा हा जीव वेडा त्यावरी भाळून गेला !!

काळजाचा ठाव घेणे पाहुनीही ना पहाणे
पोळलेल्या जाणिवांना का पुन्हा जाळून गेला !!

हुंदक्याचा भार झाला एक एका आठवांना
श्रावणाच्या धुंद राती

'व्यथा'....(गझल)

मागून काय घ्यावे घेवून काय द्यावे.......
जे संपले कधीचे ते काळजास ठावे

दारावरी कधीचा येवून थांबलेला
संन्यास आसवांचा डोळ्यास आजमावे

हा सोहळा व्यथेचा पाहून गाव गेला
वेशीवरी कुणी का आयुष्य संपवावे ?

रेंगाळली जराशी ती मैफिलीत माझ्या
सूरात ओघळोनी मी धन्य धन्य व्हावे

शब्दास तोलणे हे मंजूर ना कधीही

"आयुष्य तेच आहे
अन हाच पेच आहे"
(या मूळ मक्त्यावर आधारित)

का शोधिसी पुन्हा तू
जे आपुलेच आहे

समजावतो मनाला
अजुनी खुळेच आहे

बिनधास्त आग लावा!
जगणे मढेच आहे...

का मागचा रडे हा?
पुढच्यास ठेच आहे

अश्रूच फक्त ताजा,
रडणे शिळेच आहे

ती भेटणार नाही
तेही बरेच आहे...

प्रश्न.....

रानातल्या फुलपाखरा

जीवनात माझ्या येशील का?

वनांतल्या सोनचाफ्या

सुगंध मज तू देशील का?

तारकांतल्या चंद्र्मा

रजनी माझी उजळशील का?

 

मी बोचलो म्हणाले
मी बोचलो म्हणाले त्यांना -  किती ठिकाणी
हेही खरेच, माझी नाही  मिठास वाणी

घडणार काय त्याचा आहे कुणास पत्ता?
आत्ता मनात आहे तर घे छळून राणी

अडवून त्यास धरले होते दगडविटांनी
शोधून वाट त्याची गेले निघून पाणी

 शिस्तीत राहुनी मी बेशिस्त वागणारा
 होतो उशीर तेव्हा रचतो नवी  कहाणी