जीवनाची सर्व पाने काय सोनेरीच होती ?
सारखी तेजाळणारी ओळ एखादीच होती !
तांत्रिकदृष्ट्या निर्दोष नसलेल्या गझला इथे हलविण्यात येतील.
अतूरतेने वाट पाहतो
लवकर धरतिवर येरे वसंता
आटवनी फुलोर्यात घेउनी
झर झर आवाज देरे वसंता
अंगणात माज्या बरस आगोदर
सुगंध मातिचा देरे वसंता
ओसाड जमिनिवर बरसुनी
गाने हिरवळीची गारे वसंता
निळ्या आकाशी झेप घेउनी
सप्तरंग तू देरे वसंता
अजुनी आहे एकटाच मी
घेउन तिला तू येरे वसंता
_गौतम.रा.खंडागळे.
कोमेजलेल्या फुलाना आज तू उमलविले
ओठ।च्या लाल कळ्यानाआज तू फुलविले
भ्रुंगाला ही भ्रमात पाडले
तुझ्या हस्याने मझ घायाळ केले
नजरेने तू बाण मारला
हस्यने तू प्राण चालवला
लाजण्यात तुझ्या आहे आगळीच मझ्या
ओठ।वर तुझ्या सौंदर्य थबकले
तुझ्या हस्याने मझ घायाळ केले
संपला आता उदास एकटेपणा
तुझेच रुप करी खुणा
गालावरच्या
वचनाला ज्या मी फसलो तो पोकळ वादा होता,
अन प्रेम समजलो ज्याला तिजसाठी सौदा होता.
तिज नामाच्या स्मरणाने गंधाळे माझा श्वास,
बदनाम मला करण्याचा पण तिचा इरादा होता.
मी फकीर झालो इकडे सोडुनिया सारी लाज,
पण प्रेमाआधी तीस्तव व्यवहार
तुझाच वावर मनात केवळ
निभाव आता अशक्य केवळ
नको अता ही उगाच जवळिक
पुन्हा मनाचे दुभंग केवळ
तुझ्यामुळे ही फितूर गात्रे
अता गुलामी तुझीच केवळ
तुझी जराशी झुळूक यावी
कसे जगावे उन्हात केवळ
नको नव्याने तुझी उधारी
हिशेब नव्हते हिशेब केवळ
जयश्री
धुंद एकांत होता भेटलीस जेंव्हा
प्रीतीच्या फुलांतुनी झिरपलीस जेंव्हा
बाग येथे बहरली तुझ्या श्वासातुनी..
गंध माझा घेऊनि नाहलीस जेंव्हा
स्वप्न झाले पूर्ण ते तुला जिंकायचे..
देह बाहूंत माझ्या हारलीस जेंव्हा
मी तुला त्या सकाळी ओळखून गेलो..
दर्पणा पाहून तू लाजलीस जेंव्हा
दिवस गेला व्यर्थ अन् रात्र आक्रंदली..
मागल्या पावली तू
मी कधी म्हणणे "मला हे शक्य नाही"
शक्य नाही शक्य नाही शक्य नाही
मोह ना पडणे मला या जीवनाचा
हे तुझ्या भोळ्या अदांना शक्य नाही
ईश्वरा डरतोस कसला, आहे मी
जर तुला अवतार घेणे शक्य नाही
शरम सोडुन बोलणे का शक्य नाही?
ती म्हणे "ना जाणते पण शक्य नाही"
कृत्य आठवली की मी
मुद्दा कितीही जरी चूक आहे
तिची बेवफाईही नाजूक आहे
मला वागवी हल्ली मी ही असा
जणू मी मलाही आगंतूक आहे
वेश्या बरी मोह माझे असे
सुधराय जाताच शुकशूक आहे
रात्री तरी करशी काळे, तुझे
सूर्या तयानेच कौतूक आहे
़कधीही बघा देव निर्लज्ज नी
दिसण्यास नुसता साजूक आहे
भीती दाखवा त्यांस
सापाची बिनचावर्या जात माझी
दुर्मीळ आहे तशी कात माझी
किती लांब आयुष्य देशील देवा
दमछाक झाली मैलात माझी
कोणी मिळेना जो ईर्शाद करतो
अब्रूच नाही समाजात माझी
मी व्हायचे नेमके कोण गेली
साताठ दशके ठरवण्यात माझी
तिचे रेशमी भास नी आठवण
अशी जात आहे दर रात माझी
चल मना बघुयात कोणी आपले मिळतेय का
आतुनी नसुदेत वरवर कोणी तळमळतेय का
मागणी नशिबाची करता देव डाफरला मला
पीठ आला खायला कुणी आंधळे दळतेय का
चौक आला नेहमीचा घर तिचे डावीकडे
पाहुया पाऊल हे उजवीकडे वळतेय का
आज ती नाहून गेली नदिकिनारी एकटी
प्रश्न गावाला पडे की ही नदी
ओठावर माझ्या शब्द नव्हते, पण डोळ्यात माझ्या भाव होते !
ते तुजला कळले नाही,हेच माझे दुर्भाग्य होते !!१!!
पोहचतील शब्द तुजपर्यंत,मज असे वाटत होते !
विरुनी जातील वाटेतच शब्द ,असे मला तरी कोठे माहित होते !!२!!
ह्रदयाच्या भावना कागदावर आनन्या ,शब्द माझे तयार होते !
पण ते तू वाचन्याआधीच ,अश्रुत