मान्यवरांची गझल

माझिया सवेच मी बोलते कधी कधी
बोलण्यातही तुला ऐकते कधी कधी

आरश्यात शोधते मी तुझाच चेहरा
हासते कधी कधी लाजते कधी कधी

टाळुनी तुला जरी दूर दूर चालले
सावली तुझी मला भेटते कधी कधी

मागते न मी तुला तारका नभातल्या
आपुलेच श्वास मी मागते कधी कधी

कोणत्याच अंगणी मी न

उपकार आसवांचे ... हसतो अजूनही मी
आभार जीवनाचे.... जगतो अजूनही मी

मद्यालयात जातो, मी सांजवेळ होता
गहिर्‍या नशेतही तुज, स्मरतो अजूनही मी

मज चेहराच हसरा, आहे असा मिळाला
त्या चेहर्‍यात माझ्या, दडतो अजूनही मी

माझी-तुझी कहाणी सरली अजून कोठे ?
त्या आसवात तुझिया, झरतो अजूनही मी

दिन चालले असे अन

दूर तू आहेस अन् सुचते न गाणे
हे असे माझे जिणे लाजीरवाणे

राहिली आजन्म ती येथे कुमारी
भेटला नाही तिला माझ्याप्रमाणे

दान माझे पाहुनी हा कर्ण लाजे
मी फुटाण्यांना दिले साखरफुटाणे

टाकतो विश्वास मी कोणावरीही
भेटणारा वाटतो माझ्याप्रमाणे

गुंफले जेव्हा तिने हे नाव माझे
धन्य झाले पाठ केलेले उखाणे

मी

क्षण चालले, दिन चालले, अन् चालले आयुष्यही
जगणे न हे जगणे मुळी, ना खेदही ना खंतही

आकाश हे माथ्यावरी, आहे जसे, होते तसे
येतात अन् जातातही, घन सावळे, घन शुभ्रही

इतुके कसे हे एकसे , दिसतात सारे सोबती
हे चेहरे आहेत अन् हे चेहरे नाहीतही

या चुंबनातुन कोण ते, तू जहर

डाव फिरुनी मांडला तो ही चुकीचा
एक फासा टाकला तो ही चुकीचा...

टाकले पाऊल ते होते  चुकीचे
मार्ग जो मी शोधला तो ही चुकीचा...

हे करू की ते करू ह्या संभ्रमी मी
का दिला सल्ला मला? तो ही चुकीचा?

मौन मुद्दामून होते पाळले मी
अर्थ त्यांनी काढला तो ही चुकीचा

केले जुलूम ज्यांनी, त्यानाच राहवेना
ते सांत्वनास आले, मज हास्य आवरेना

उचलून पापण्यांना, मी पाहिलेच नाही
ना-पाहणेच माझे, कोणास पाहवेना

ऐकून घेतले मी, ते बोल दांभिकांचे
बसलो अबोल, तेही कोणास साहवेना

इतिहास पाठ ह्यांना, माझ्या पराभवाचे
जयगान आजचे पण, कोणास आठवेना

आम्ही परस्परांचे, हे जाणतो बहाणे
पण खेळ रंगलेला. कोणास मोडवेना

 

 

जराशी जराशी नशा, ही चढावी
तुझी ऊब गात्रात, माझ्या असावी

जरा चोरुनी तू, मला न्याहळावे
जराशी तुझी, पापणी अन् लवावी

जरा लाजुनी तू 'नको रे' म्हणावे
मिठी लाजरी त्याचवेळी पडावी

तुझा श्वास, श्चासत माझ्या भिनावा
नशेला नव्याने, झळाळी चढावी

तुला मी, मला तू, असे नीववावे
पुन्हा एक ज्वाळा उफाळून यावी

-- सदानंद डबीर    

अंथरतो मी जेव्हा चटई
डोळे मिटती वासे तुळई

मुले टिव्हीच्या समोर बसली
शुभंकरोती गाते समई

गरिबी अपुली अशीच राहो
आपण दोघे एकच दुलई

हळद उतरली पोर जळाली
कोपऱ्यात ही रडते सनई

कसेबसे जगतात कवी हे
कुबेर झाले सारे गवई

कविता माझी दुधाप्रमाणे
गझला म्हणजे नुसती मलई

-- प्रदीप निफाडकर

२९, रिद्धी-सिद्धी अपार्टमेंट्स, आनंदनगर,सिंहगड रस्ता, पुणे-४११ ०५१.भ्रमणध्वनी ९८५०३८४२३२. ईमेल : gazalniphadkar@com

 

          रात्र बोलते माझ्याशी दिवस रुसून आहे
           चंद्र हासतो पुनवेचा सूर्य डसून आहे

मरण खेळते प्राणाशी रोज नवीन खेळी
मी हताश जन्मापाशी फक्त बसून आहे

झोप लागते विश्वाला पेंग जगाला येते
मीच तरी तुझियासाठी श्वास कसून आहे

पिंजऱ्यातुनी तो तेव्हा दूर उडाला पक्षी
सापळ्यात