जीवनाची सर्व पाने काय सोनेरीच होती ?
सारखी तेजाळणारी ओळ एखादीच होती !
सारे ठरून गेले हे नाटकाप्रमाणे !
मी नोकराप्रमाणे; तू मालकाप्रमाणे !
छोटा तुझ्यापुढे मी...पण यामुळेच मोठा...
दारी तुझ्या न आलो मी याचकाप्रमाणे !
नाही तुझी मिळाली पाठीस स्पर्शमाया...
फटकारलेस तूही मज चाबकाप्रमाणे !
ओथंबलीसही तू ! खोळंबलीसही तू !
केली न मी प्रतीक्षा पण चातकाप्रमाणे !
काळास कोणत्याही मी बांधला
पाखराला हीच चिंता मामुली...!
का नसे मैत्री नभाशी आपुली ?
जाळ येथे जास्त; तर तेथे कमी...
शेवटी साऱ्याच मातीच्या चुली !
नोकरी, पैसा, प्रतिष्ठा, मान्यता...
ठेव बाजूला जराशा या झुली !
भासही आता खरे होती कुठे ?
भास हे नाहीत; त्यांच्या चाहुली !
पाहिले जेव्हा मला त्याने सुखी....
दुःख गेले
रान या मनात गच्च, दाट पाहिजे !
मात्र त्यात एक चोरवाट पाहिजे !
हेच स्वप्न रात्र रोज रोज पाहते...
व्हायला अता तरी पहाट पाहिजे !
पाहिजे स्वतःस नाव कोणते तरी...
कोणता तरी जिण्यास घाट पाहिजे !
गुंतलास काय कौतुकात एवढा ?
रोज का तुला नवीन भाट पाहिजे ?
मागतो तुला
वेदना माझी मला रस्त्यात थाटू लागली !
आसवांनाही अखेरी लाज वाटू लागली !
थांब, थोडीशीच कळ काढायची आहे तुला..
रात्र दुःखांची तुझ्या, आता पहाटू लागली !
जी गुन्ह्यावाचूनही वाट्यास आली, ती सजा -
- पेकलेली माणसे चुपचाप काटू लागली !
गाव हे सारे गिळाया आग आली कोणती ?
देह कोळपले
मनाप्रमाणे माझ्या जगलो,खरे सांगतो
तसा कुणा नाही आवडलो,खरे सांगतो
किती दिसांनी शिरलो होतो घरात माझ्या
अनोळखी नजरा,घाबरलो,खरे सांगतो
बघून आलो मीही जेव्हा उजाड गावे
पुढ्यातल्या दु:खाला हसलो,खरे सांगतो
मेले होते कुणी वाटते उघड्यावरती
बघावयाला होतो जमलो,खरे सांगतो
निघून गेले पुढे सोबती खाऊन माझे
इथेच जागी मी साकळ्लो खरे सांगतो
--योगेश वैद्य
हासले बऱ्यापैकी, डोलले बऱ्यापैकी
त्याच त्या तालावरी मी नाचले बऱ्यापैकी
आखुनी होती दिली मज पूर्वजांनी धोरणे
ठेवुनी लक्षात ती मी वागले बऱ्यापैकी
बदलणाऱ्या वास्तवाची जाण होती ठेवली
मग नव्या साच्यामध्ये मज कातले बऱ्यापैकी
घडत होत्या सारख्या स्वत्त्व डिवचणाऱ्या चुकी
चुकत चुकतच सत्त्व माझे राखले बऱ्यापैकी
मोजले माझेच मी बेरंग या
लागली आहे समाधी स्तब्ध पानन् पान माझे
लागले आहे दिसू माझ्यात आता रान माझे
मिळकतीच्या वंचनेतुन जीव माझा मुक्त झाला
फायद्याचे वाटते आहे मला नुकसान माझे
ठीक झाले मी उलट उत्तर दिले नाही कुणाला
जाउनी नडतील दुनियेला अता अपमान माझे
देव माझ्याहून मजला वाटतो जर भिन्न, म्हणजे
लाभले नाही मला